Bilin ki bu insan biraz bu zamanın dışında kalmıştır, biraz eski kafalıdır, sadıktır. Bilin ki aşık olduğunda ruhu Elvis, James Dean, Frank Sinatra yada Nat King Cole arasında gider gelir, asidir ama romantiktir, özgürdür ama tutucudur.
Bilin ki şoför sahibi olduğu bir işte çalışıp en iyi arabanın arka koltuğunda sıkıntıdan patlarken aklından geçen bari oldsmobile de olsaydım olacaktır.
Bilin ki bozulan musluk contanızı bile sıkmaktan acizseniz gözünden düşeceksiniz, o modern zamanda bakımı en zor şeyle, klasik bir arabayla uğraşmaya alışmıştır...
Beni bütün bu eski amerikanların içinde büyüten babama teşekkür ederim, çünkü bence klasik arabanın öğrettiklerine kız çocuklarının, erkek çocuklardan daha çok ihtiyacı var.
Bazen en karışık soruların çok sade cevapları olduğunu, hedefe giden her yolun mübah olmadığını, o yolda ne halt ettiğinizin belki hedeften bile mühim olduğunu klasik arabaların içinde büyürken öğrendim..
Bazen hayatın kokusunu almak için klimayı değil, camı açmanın şart olduğunu öğrendim.
Ve hepimizin yolda giderken, klasik bir otomobilin muhteşem motor sesinin bizi o ana bağlaması gibi, yaşarken de bizi o ana bağlayacak bir iç sesimiz olması gerektiğini öğrendim.
Hırsla sahip olmayı değil, emek vererek sevmeyi öğrendim.
Ne demek istediğimi yada nedenini yaşamayan anlayabilir mi bilmiyorum, ben yine de anlatmak istedim, yıllar sonra özledim de o günleri belki, selam etmek istedim..
Yolu eski amerikanlardan geçen herkesle belki bir gün Küba'da buluşuruz. :)
