21 Günlük Stalk Diyeti

Eski sevgilinizi unutamıyor, platonik aşkınızı aklınızdan atamıyor, hayatınıza yeni giren insana odaklanmakta zorlanıyor musunuz ?

Çok normal, çünkü bu insanlar sosyal medya hesaplarıyla o kadar ulaşılabilir, takip edilebilir ki, sizde merakınıza, nefsinize yeniliyor sosyal medya hesaplarını didik didik ediyorsunuz.

O zaman buyurun 21 günlük stalk diyetine..

Bu diyetin kuralları çok basit, 21 gün boyunca söz konusu kişinin hiç bir sosyal medya hesabına hiç bir şart altında bakmıyorsunuz, bu kişi hakkında arkadaşlarınızla, çevrenizle konuşmayı bırakıyorsunuz.

Peki 21 gün sonunda ne oluyor derseniz, 21 gün sonunda beyniniz aslında bu kişi veya kişilerin sizin hayatınızın gerçek bir parçası olmadığını fark ediyor, yani siz her gün bu kişiyi tek taraflı olarak hayatınızın, düşüncenizin bir parçası haline getirince, tek taraflı eyleminizi bünyeniz bir etkileşim gibi algılayıp, kafanızın içinde sanal bir ilişki yaratmış oluyor, ne zaman ki bu alışkanlığı bir kenara bırakıp gerçek hayatınıza ve önünüzdeki gerçek ihtimallere konsantre olmaya başlıyorsunuz o zaman aklınızda ve ruhunuzda detoks başlıyor, kafanız, içinde olmadığınız bir yaşam üzerine kendini yormaktan kurtuluyor.

Aklınız özgür kalırsa, kalbiniz onu takip eder unutmayın.

Eğer sahte hesaplar açarak bir kişiyi takip ediyorsanız,
Takibiniz esnasında gördüklerinizden duygu durumunuz etkileniyorsa,
Neredeyse saat başı malum kişi veya kişilerin güncellemelerini kontrol etmeden rahat edemiyorsanız,
Malum kişinin listesindeki kişilerle bile iletişim kurma yada onları da kontrol etme ihtiyacı duyuyorsanız.
Arkadaşlarınızla malum kişi veya kişilerin sosyal medya hesaplarında gördükleriniz üzerine konuşuyorsanız, acilen detoksunuz gelmiş demektir, 21 günlük stalk diyetinize en kısa zamanda başlayın !

bir temiz kalburüstü dayak...

Eminim sizde çevrenizde eğitimli, eli ekmek tutabilecek beceriye sahip, modern aile yapısından gelmesine karşın eşinden, sevgilisinden dayak yiyen kadınlara denk gelmişsinizdir. Bu kadınların eşlerini, sevgililerini terk etmemelerine anlam veremeyip kafanız karışıyorsa, bir kadın bu durumu bile isteye neden tercih eder size onu anlatacağım.

Ekonomik özgürlüğü, eğitimi, aile desteği olmayan kadınlar her gün şiddete kurban giderken, öldürülmemek için resmen savaş verirken, kalburüstü kadınlar şiddete neden razı olur, kendileriyle aynı imkana sahip olsa kaçıp kurtulacak hemcinslerine rağmen maddi manevi şiddet gördükleri bir yaşamı neden kabullenirler, işte size onu anlatmaya çalışacağım. Yani bu yazı ölüm korkusundan, gerçek çaresizliklerden şiddet içinde yaşayan, kurtulabilmek için insan üstü savaşlara girişen kadınlar ile ilgili değil.

Koca = Kolay para

Bazen kadınlar kurban rolünü üstlerine öyle bir giyerler ki kendilerine çıkış yolu bulmaktansa zayıflığı kabul etmenin rahatlığına teslim olurlar, maddi manevi ayakta durabilme savaşına girmektense yedikleri dayağı parayı dert eden taraf olmamanın sorumsuzluğu yada yaşamsal maddi rahatlıklar ile takas ederler.

Vicdan azabı = Kazanç

Çoğu erkek şiddet uyguladıktan sonra duyduğu içsel huzursuzluğu dindirebilmek için bir süre daha bonkör, yada daha sevgi dolu davranabilir, tabii bir daha ki şiddet olayına kadar, bu durumda kadın yediği dayaktan sonra kocasının gösterdiği pişmanlıktan, sunduğu ilgiden nemalanmaya başlar, misal dayaktan sonra ki gün bir kadına vicdan azabı çeken kocası hediye alabilir, eline para verebilir, şefkat göstermeye başlayabilir, bu durumda kadın gördüğü şiddeti neticesinde kazançlı çıktığı bir olay gibi algılamaya ve durumu manipüle ederek kullanmaya başlayabilir, kocasına karşı olaylar ve hatta çocuklar üzerinden vicdan azabı çektirerek kazanç olarak gördüğü şeyleri elde etmeye alışabilir.

Böylece çığ gibi büyüyen, ufaktan başlayıp tehlikeli boyuta gelebilen bir sarmalın içine düşer.

Ben bırakırsam başkası kapacak...

Kadınların çektikleri ne olursa olsun eşlerini yada sevgililerini başka birine yar etmeme psikolojisi çok takıntılı bir hal alabilir. Gördüğü şiddete rağmen kocası yada sevgilisi için, ya gidip başkasıyla mutlu olursa diye düşünmekten kendi içine düştüğü mutsuzluğu göremeyen kadın çoktur.

Beni tercih etsinde ne olursa olsun...

Bazen en çok dayağı metresler yer, neden derseniz bu kadınların kendine saygısı o kadar yerle bir olmuştur ki bütün değerlerini bir adamın kendilerini mi yoksa başka bir kadını mı tercih edeceği mevzusuna bağlarlar.

İnsan olarak kendini değersiz görmek, kadın olarak ise kendini yetersiz hissetmek şiddete razı gelmeye şüphesiz ki sebep olur, hele kendi değerinizi bir erkek tarafından tercih edilip edilmeme üzerinden hesaplarsanız.

Netice itibariyle kadın içine düştüğü bu kısır döngüden çıkmadığı her gün, şiddetin sıklığı ve derecesi sistematik olarak artacak, kadın öz güvenini, kişiliğini ve doğru düşünebilme yeteneğini git gide daha çok kaybedecek, çare bulmaktansa tercih etmiş olduğu bu yaşamı çevresiyle paylaşmaktan imtina edecek, git gide yalnızlaşacak, yalnızlaştıkça kara deliğin içine iyice çekilecek, zincirini kırmadığı her gün kendinden bir şeyler kaybedecek. 

Bu durumun içine düşmüş her kadına, bundan kurtulacak gücü ve cesareti diliyorum, umarım kendi değerinizi geç olmadan fark edersiniz.

Leaving Neverland 'den Hemen Sonra...

Saat : 01.40

Az evvel, 4 saatlik Leaving Neverland belgeselini bitirdim; şuan duygularım çok yoğun ve kelimelerimi yıkılmış bir binanın harabeleri arasından toplamaya çalışıyor gibiyim.

Ama bu yazıyı ilk hislerimi yansıtır şekilde yazmayı kendimce uygun buldum, herhalde kendime eziyet etmeyi seven bir tarafım var, çünkü sabah erken saatte kalkıp koşturmam gereken milyon iş var aslına bakarsanız...

Herkesi uyarıyorum ilerleyen satırlar belgesel ile ilgili ciddi spoiler içerecek ve hatta herkese belirtmeliyim okumadan Leaving Neverland'i izleseniz belki daha doğru olur.

Michael Jackson benim neslime çok şey ifade eder, sadece müzik tarihinde yeri dolmaz bir yetenek olduğu için değil, temsil ettiği, ilham kaynağı olduğu şeyler içinde, barış, sevgi, yardımlaşma, hepsinden de öte hiç büyümeyen bir çocuk olmanın, her zaman bir çocuk saflığı ve iyiliğiyle yaşamanın ilhamı adına çok şey ifade eder.

MJ sevenler onu gerçekten sever, hiç tanımadıkları halde, sadece sanatıyla değil, ona inanarak sever, temsil ettiği hayali sever.

Ben mesela Picasso' yu yada Dali'yi insan olarak ne takdir eder, ne sempati duyarım, fakat her ikisininde sanatına hayranlık duyar ve el üzerinde tutarım, ilham bulur ve zevk alırım, yani onlar iyiymiş, kötüymüş. benim için sevimliymiş, sevimsizmiş bunların durumla alakası yoktur, üstelik tecrübemle sabittir ki sanatçılar çoğu zaman ortaya koydukları sanat kadar sağlam olmaz ve yüzde yüz bağdaşmazlar, bu benim eskiden beri gözlemlediğim, kabul ettiğim ve normal bulduğum bir durumdur.

Ama konu MJ olunca, Leaving Neverland'i izlemek, benim neslimden onu bana benzer duygularla algılamış bir çok kişiyi beni yaraladığı gibi yaralayacaktır.

İlk olarak tamamen saf çocuksu MJ artık olmayacak ki Peter Pan olmak isteyen değil, birinin olabileceğine inanmak isteyenler için büyük kayıp...

İkinci olarak, üzerine bir suçluluk duygusu çökecek, yıllar boyu gözünüzün önünde olan bir şeye bakmayı, gerçeği görmeyi reddettiğiniz için.

Bu belgesel aslında bir MJ belgeseli değil, bu tacize uğramış insanların iyileşmeye çalışmasıyla ilgili bir hikaye ve aynı şeyleri yaşamış bir çok şimdiki yetişkine yardımcı olabileceğini düşünüyorum, psikolojisi çok iyi ifade edilmiş, yalnızca taciz kurbanlarına değil ailelerine de yardım edebilecek bir belgesel.

Ben her zaman kendisiyle kavgasını kazanan insandan daha büyük kahraman olamaz diye düşünüyorum, MJ'e pedofil olduğu için kızamazdık eğer kendi doğasına, hastalığına, artık adına ne derseniz, karşı durmuş ve kimseyi incitmemiş olsaydı.

Fakat incitiş biçimi ruhen, sokaktan geçen herhangi birinin size tecavüz etmesinden çok daha beter ve yıkıcı, demek istediğimi anlamak için belgeseli izlemelisiniz.

Keşke MJ yaşarken suçuyla yüzleşmiş olsaydı, oda kendisini bu hale getiren duygularını ve yaşanmışlıklarını bize anlatabilseydi de gerçeğin öbür yarısının iç yüzünü de anlayabilseydik, nedenini bilmek o nedenle başa çıkmak için bir yolsa, belki oda nedenleriyle başa çıkmak için birilerine örnek olabilirdi.

Sabaha karşı benim elimde kalanı sorarsanız, şu satırların dışında, gerçeği görecek aklım varken ve içten içe gerçeği hissederken, görmezden gelmek ne kadar rahatlatıcı olsa da , bunu yapmamam gerektiği, konu ne olursa olsun, hatta bu durumda ki gibi elimden bir şey gelmeyecek bir olay bile olsa, birde sanatını MJ'den ayırarak sevmeyi öğrenmem gerekecek.

Tüm bunlardan sizin elinize ne kalmasını istediğime gelirsek, şu anda çevrenizde bir çocuk, çok iyi insan dediğiniz, o asla yapmaz dediğiniz, ona çok güveniyorum dediğiniz, hatta çocuğun örnek aldığı ve çok sevdiğini söylediği biri tarafından taciz ediliyor, çocuklarınız için en yakınlarınıza karşı bile gözlerinizi açık tutmaya mecbursunuz, çocuklarınız için kafanızı çeviremeyeceğiniz en önemli gerçek bu...

Ve eğer çocukken başınıza böyle bir şey geldiyse, bilin ki sizin suçunuz değildi, karışmış kafanız ve duygularınız da sizin suçunuz değil, lütfen yardım almaktan çekinmeyin, başınıza gelenler bütün hayatınızı esir almasın.

sınırdaki ip

Yüreğinizde ki acı o kadar dayanılmaz oldu da, elinizi göğüs kafesinize sokup kalbinizi söküp yola öyle devam etmek istediniz mi hiç ?

Kendinizi merserize kazaktan sarkan ip misali, biraz çekilse sökülüp gidecek kadar sınırda hissettiniz mi ?

Söküp atmak istediğiniz yürek

Sökülüp gitmek istediğiniz zamanlar...

Birini tutup, diğerini dikmek, hayatta ki en gerçek şey.

En saf, en temel, en insan şey...

Gerçek olabilmek, insan olabilmek.

Emzikle avunan bebek gibi yaşamaktansa büyümek gerçek olacak kadar, sevilmekten çok sevebilmeyi dileyecek kadar büyütmek kalbini, gözlerini başkalarının acılarını görebilecek kadar büyütmek, parmağını sıyırıp yaygara tutturmaktan geçip, büyük acıların sessizliğini fark etmek, vazgeçmek istemediğiniz insanlar sizsiz nefes alırken, onlar hayatta değillermiş gibi yapabilmek, canınızın bir parçasını toprağa verip, ardından yediğiniz ilk yemeğin anlamsızlığında dünyanın yalanlığını düşünürken vicdanen rahat olabilmek, kimsenin altında kalmak istemeyeceği yüklerle dolu bir kadere gönüllü olmak gerektiğinde insanların hayatınıza özenmesini istemenin çocukluğundan, özenilecek kadar insan olmanın zarifliğine aymak, büyümek...

Biraz avuntuya, bir avuç kalabalığa, rahata, gibi gibi yapmaya, zaman zaman hava atmaya ruhunu satmamak...

Zaman gelip de duygularınız sizi boğar, hiç bir şey hissedemeyecek kadar uyuşursanız, teslim olmayın manasızlığa, sabredin gerçek, doğru renklerinizi yeniden görmek için.

Sağ çıkma ihtimaliniz olmayan yaşamda başka türlüsüne değer mi ?

Bir Cennet Var Ki Gönlün Kadar

   Bir an için tüm endişelerden özgür, sonsuz bir huzur ve güvenle, tüm varlığı ile sevgiye teslim olanlar, aşkın koynunda uykuya dalıp, rüyaya uyananlar, işte o cenneti bir kez tadanlar ki onları başka cennetler avutamaz artık, işte o cennetlikler ki onlar cehennemi bile cennette gibi yaşayacak ilhamı bulurlar, dünyada bir nefes çekmektir ki bu cennetin havasından, o kokunun özlemiyle, o nefisten arınmış nefesin peşinde ölüme kadar ve ölümden sonra dahi koşarlar.

   O benlikten sıyrılmış bütünlükte, o birlik ve genişlikte, o zihin susturan huzurda geçebilir sonsuzluk ancak bilirler, parçası oldukları bütüne hayran, sorgusuz ama bilgece var olmayı arzularlar, aşktır ki o bir kez, bir an gerçekten duyulmuş olsun herhangi birine veya  herhangi bir şeye, ve karşılıklı paylaşılmış olsun büyüsünün sıcaklığı, sonsuza kadar peşinden gelirde, sonsuza kadar değiştirir ruhunu, kendinden geçte kendini bul diye... 

   Tarumar etmişte olsan evini geri dönecek gücü bul diye, denize kavuşan nehirler gibi, taşlı sapa ve hatta yanlış yollardan sonra, suda yanan yangının ilacına varacak gücü bul diye. Velhasıl kelam iki cihanda da herkesin cenneti de cehennemi gibi kendi gönlü kadar. 

Mevlana'dan az bulunan çeviriler.

 Mevlana'nın yabancı dillerde karşıma çıkan, fakat Türkçe olarak bulmakta zorlandığım bazı şiir ve sözlerini sizler için elimden geldiğince çevirmeye çalıştım, umarım bu hafta sonu kahvenizin sakinliğinde bu yazının keyfini çıkarırsınız. Kaynak :  Coleman Barks / John Moyne - the essential Rumi

Nurdeniz & Kara'dan Mesajınız Var

Hiç bir engel insan ruhunun azim ve cesaretiyle boy ölçüşemez.

Yeter ki insanlar insanların engeli olmasın.
Yeter ki toplum bilinçlenirken ülkeler gerekli medeni standartlara erişebilsin.
Farkındalık önce biraz bilgi, sonrasında da biraz özen işi...

İnsanın kendisi için yaptığı en faydalı işler listesinde köpeğin evcilleştirilmesi şüphesiz ki ilk sıralara rahatlıkla oturur, çoğu kaynakta 10.000 ile 40.000 yıl arasında evcilleştirildiği belirtilen köpeklerin son araştırmalara göre 100.000 yıldır insanın en yakın dostu olduğu düşünülüyor, bu hayvanlar insanlarla öylesine bir ilişki kurmuş ki, mimiklerinizi okuyabilir, ses tonunuza tepki verebilir, zeki ve ortalama eğitim almış bir köpek 200' e yakın kelimeyi anlayabilir, evinizi, hayvanlarınızı, malınızı, canınızı koruyabilir, insanların duygu durumlarına empati gösterebilirler, asker için, polis için, kurtarma ekipleri için çalışabilirler, size el, kol, göz olabilirler, herkesin ihtiyaç duyduğu koşulsuz sevgiyi rahatlıkla sağlayabilirler, koklayarak kanseri bulabilir, diyabet yada epilepsi nöbeti geçirmek üzere olan sahiplerini uyarabilir, kendine zarar vermek gibi psikolojik sorunları olan sahiplerine engel olmak için eğitebilir, sizi hayata bağlayabilirler, köpeklerin insanları ana döndürmek gibi müthiş bir yeteneği vardır ki, geçmişin travmalarını taşıyan insanların şu andan zevk alabilmesini sağlayabilirler, say say bitmez bu dostların bize faydaları, işte Kara’da onlardan biri.

Sahipli ya da sahipsiz olsun, hepsi şüphesiz vefamızı ve saygımızı hak etmiyorsa kim ediyor olabilir…

Onlar on binlerce yıldır insanın ışığının yaşaması için çalışıyor, işte o ışığın şartların getirdiği mahkumiyetlerle git gide sönmesi, en parlak halinde özgürce parıldayamaması, o kadar akıl almaz ve o kadar anlamsız ki, herkesin kendi potansiyellerinin en yüksek noktasına varabilmesi gibi bir hakkı olmalı, hepimiz, herkes için bunun gerçek olması adına çalışmalıyız, hiç birimizin düşünce tembeli olmaya, umarsız olmaya hakkı yok, ne demişler ‘yaşa ve yaşat’, yaşat ki yaşayasın !

Her insanın eğitim, çalışma gibi, ulaşım gibi, hayatın içinde haklara erişebilmesi gerekiyor, yapılacak o kadar iş, gidilecek o kadar mesafe var ki, ama her şey önce aklımızla, kalbimizle, ardından eylemlerimizle bir adım atmaya bakar, sonra bir bakarsınız insanların attığı o adımların hepsi bir araya gelmişte, Fizan’a kadar sanılan yollar köşe başına dönmüş.

Başkalarının özgürlüğünü ve bireyselliğini düşünmek, onların yaşam hakkına saygı duymak insan olmanın temel bir değeri.

Benim için Nurdeniz ile tanışmak bu gerçeği daha iyi anlamamın bir vesilesidir,Nurdeniz ile tanışmamız ilk gençlik yıllarımızda bir yemekte oldu, tüm akşam aynı masada yan yana oturup yeni tanışmış insanlar olarak sohbet ettiğimizde, onunla ilgili en son fark ettiğim şey görme engelli olduğuydu.

Enerjisi, ışığı ve nezaketi ise ilk fark ettiklerim, yıllar içindeyse azmini, cesaretini, sosyal sorumluluk bilincini ve sevgi dolu yapısını anlama fırsatı buldum.

Nurdeniz asla pes etmeden sadece kendi hesabına değil herkes için daha iyi bir dünya kurmaya çalışıyor, hepimizin yapması gerektiği gibi…

O zaman gelin Rehber Köpekler Derneği Başkanı Av. Nurdeniz Tuncer ile yaptığım sohbete sizde ortak olun, biraz bilgi, biraz da umut sahibi olmak için, belki de amaca ortak olmak için…

·Bize biraz Rehber Köpekler Derneği’nin kuruluş hikayesinden ve kuruluş amacından bahsedebilir misiniz ?

- Birleşik Krallık Ankara Eski Büyükelçisi’nin eşi Maggie Moore ile tanışma fırsatımız olmuştu. Kendisi rehber köpeği Star ile bağımsız bir şekilde hareket edebiliyordu. Ben de nasıl rehber köpek sahibi olabileceğimi sordum ve Rehber Köpekler Derneği kurma fikri çıktı. Daha sonra İngiltere'den, 50 yıldır bu işi yapmış olan bir danışman getirdik. Amacımız tüm görme engellilerin bağımsız biçimde ve tehlikelerden uzak bir biçimde hayatlarını sürdürebilmelerine katkı sağlamak, potansiyellerini gerçekleştirmelerine destek olmak. Onların evlerine kapanmasına engel olmak.

·Kara’dan sonra hayatınızda neler değişti?

- Kara ile çok daha rahat hareket edebiliyorum. Tek başıma yürüyüşe çıkabiliyorum, kendi kendime vakit geçirebiliyorum. Toplantılara rahat gidebilmek, toplu taşımayı kullanabilmek ve özgürce hareket edebilmek bir insanın en büyük mutluluğu.

·Rehber köpekler nasıl seçiliyor ve nasıl bir eğitim alıyorlar?

- Yavrularımız 8 haftalıkken bağış yoluyla alınıyorlar. Uysal olmaları, anne-babalarının sağlıklı olması yani genetik bir rahatsızlık taşımamaları bizim için en önemli unsurlar. Bu yavrularımız bir yıl boyunca gönüllü aile yanında kalıyorlar ve burada temel itaat eğitimlerini alıyorlar. Komut almayı, masaya ve koltuğa atlamamayı vs öğreniyorlar. Daha sonra en az üç ay, en fazla altı ay sürecek olan rehberlik eğitimi alıyorlar. Görme engelli ile dört haftalık eğitim sonucunda sınavı geçenler rehber köpek olarak sokaklarda görevlerine başlıyorlar.

·İnsanların sahibinin yanında karşılaştıkları rehber köpeklere yaklaşımlarında dikkat etmesi gereken noktalar neler?

- Rehber köpekler çok sevgi dolu çocuklar. Dolayısıyla görev başındayken sevilmek onların dikkatlerini dağıtıyor. İnsanlar bir rehber köpek gördüklerinde onu sevmemeli, ona öpücük atmamalı, yemek vermeye çalışmamalılar.
·Kamu kurumlarına ya da özel işletmelere rehber köpeğinizle girebiliyor musunuz?

- Bu konuda farkındalık yavaş yavaş artıyor. Girebildiğimiz kurumlar olduğu gibi giremediğimiz kurumlar da var ancak sayıları gitgide azalıyor.

·Dünyada rehber köpekler ruhsal ve bedensel rahatsızlıkları olanlara hizmet veriyor hatta hastanelere ziyaretler yaparak çocuklara moral veriyorlar, bakım evlerinde yaşlıları hayata bağlamak için kullanılıyorlar, hapishanelerde rehabilitasyon amaçlı kullanılan köpekler bile var, hepsinin eğitimi birbirinden farklı, ileride Türkiye’de de rehber köpeklerin bu verimlilikte kullanılabileceğini düşünüyor musunuz?

- Bunların hepsi zamanla olabilecek şeyler çünkü toplumumuz köpeklere karşı çok sevgi dolu. Şu an çeşitli sebeplerle rehber köpek olamayan köpeklerimizden biri zihinsel yetersizliği olan çocuklarla terapi köpeği olarak çalışmaya başladı. Diğer konularda da istediğimiz eğitim programlarını açtırdığımız takdirde çalışmalar başlatmayı planlıyoruz. Gelecek planlarımız arasında bunlar da bulunmakta.

·Rehber köpeklerle buluşmak isteyen görme engelliler size nasıl müracaat edebilir?

- Derneğimize telefon ve mail yoluyla bilgilerini ulaştırabilirler. 0555081020-info@rehberkopeklerdernegi.org

·Amacınıza yardımcı olmak isteyenler size maddi ya da manevi ne şekilde yardım

edebilirler?

- Gönüllülere çok ihtiyacımız var. Gönüllü eğitmen denetmenleri arıyoruz. Derneğimiz bağışları sadece banka yoluyla kabul etmektedir.

·Sizin için en önemli şeyler nedir?

- Erişilebilirlik ve eşit haklar istiyoruz. Birleşmiş Milletler Engelli Hakları Sözleşmesi’ne tarafız, uluslararası hukuk her zaman özel hukukun üzerindedir ve erişilebilirlik temel insan hakkıdır. Bu bağlamda da mücadelemize durmadan devam ediyoruz. 

                      Rehber Köpekler Derneği tanıtım videosu


                          Türkiye İş Bankası Rıhtım Şubesi

                               Rehber Köpekler Derneği
                           Hesap Numarası: 1025-4272756
              IBAN Numarası: TR78 0006 4000 0011 0254 2727 56